słowo

samowypowiadające się, samorozumiejące się słowo. po wierzchu wydłużony lament wiatru. głębiej - piwniczne ssanie, które wciąga w dno. słowa lekkie, wywrotne niczym cienie liściastych łodzi. przygaszenia idące spod łusek szarych ryb, i głosy jak żercy pikujący w mętną otchłań. feeria dźwięków z unoszących się w górę odcięć ziemi, fałd – a każde ziarnko piasku od źródła stare i mądre. niepoliczone piękno! wyraźne ślady stóp na brzegu rzeki. znak, że tam żyliśmy jak w prawdziwym świecie.